Skip to Content Skip to Search Go to Top Navigation Go to Side Menu


"meeting" Tag


I have repeated it a 1000 times


Wednesday, April 5, 2017

 

ajax stress proposal image

I met him. I ordered a coffee, thee and beer. He only drank thee. I was probably to enthusiastic.
‘Now you have had everything’, he said. He had sweet eyes that looked shy to me. Charming almost. Most.
‘I never really like to meet people’. We laughed, we just met.
‘No I mean, now it has a purpose, so I know what to do, what to expect. But when I meet with friends it does not have a purpose. It really stress me out. I cannot focus on anything the day before I am going to meet with someone. All I think about is that meeting, so now I kind off stopped meeting my friends, I only see good friends’.

I was confused I laughed.

This remark of him kept coming back in my head and a few days later I realized that I had the same. Not as present as he had it, but sometimes, all I am is stressed, just because I am going to meet a friend. Or the appointment keeps repeating itself in my thoughts, I have run through everything that could happen.

No surprises. 

I have a respond to every situation that could interest me. I will not think about the boring ones, my reaction on boring situations will be improvised.
But I know that it is a bit useless to thing about everything that could happen, or that could be said to me, because the people I am with will not respond the way they do in my mind and they are also not as busy with me as I am.
The situation will mostly be of no meaning, just people being together, but nothing really happens. I know that these moments are also important, but it are not crucial moments. My reaction will only matter at some moments.
It are those moments that are crucial, that I meet new people, make friends, start a fight, love someone, break up with someone, never say goodby, run away to come back, fall of my bike in front of you, laugh about their jokes.

So even though I already know that it is not that useful to think about all the social situations I might be in someday, I keep hoping that thinking about potential situations will cause that these thoughts will actually happen. In my mind social situations, are more interesting than they most of the time will be in real life.
But, when a situation in real life ís interesting, it is exceeding. It are those moments when I learn the most.

Surprises are unthinkable.

‘I freak out when I accidentally meet someone. I have no idea how to react’. I tried to keep my face neutral. Are that not the meetings that change my days?
When I accidentally meet someone, go with him or her and learn? Learn how to actually react to people, not just like I do in my mind but like I do when the environment, other people and my feelings of that moment also influence the situation? When I am alive, and experiencing how it is to be alive, apart from breathing and eating? The non-crucial situations, are the situations where I don’t really feel alive. I am there, of course, I react, I do what I have to do. But the crucial moments are the moments where I am learning, experiencing, making, achieving, failing, living.

One night, this real life social interactions were just like they are in my head. There where a lot of people that I knew, vaguely but still. When I got bored of a situation, I went to another, new people, new reactions. New me?  I remember her, climbing on the building, making photos of me, looking to her, forgetting that this was a situation where I had to react or think about how to react. Naturally. We danced, kissed. I even got her phone number. Still not being aware that this was a situation that I had repeated a hundred times in my mind. It was that night that I learned new things about myself. These things bring me further in the things I do.

Surprises come to me.

Just like the situation were I met him. Without him I would not have known this about myself. Or at least I would not have thought about it so much. His shy looking eyes make more sense now. His charming look makes me curious to him, but I know that it is not likely that we see each other soon.
I can prepare every situation in my head, but I cannot know how it will actually go, there are so much situations. It are the situations when I am not aware that it is a situation that are crucial. I am open to what is happening. No stress.

 

design blog situatie


Een blik op Anthon Beeke


Saturday, February 20, 2016

Ik ben geboeid door communicatie en woorden, en specifiek in de manier waarop mensen met elkaar communiceren. Het eerste werk dat ik leerde kennen van Anthon Beeke was het ‘Blote meisjes alfabet’. De subtiliteit waarmee hij die schoonheid vertaalde in die naakte lichamen trok mij heel erg aan. Op basis daarvan heb ik besloten om Anthon Beeke te kiezen als onderwerp. Toevallig kwam ik hem tegen en besloot toen om over Anthon te praten via een persoon die dicht bij hem stond en zo kwam ik bij Aaf van Essen terecht.

 We waren op uitstap in het Lloyd Hotel, waar we een rondleiding kregen van artistiek directeur Suzanne Oxenaar, toen Anthon Beeke en Aaf van Essen net langs liepen. De tweede ontmoeting vond plaats tijdens de open dag van de Gerrit Rietveld Academie, Hierna vroeg ik Aaf voor een interview over Anthon Beeke, met als vertrekpunt zijn werk ‘Blote meisjes alfabet’.

interview Aaf van Essen

 “. . . Ik heb Anthon leren kennen doordat hij een vriend was van mijn echtgenoot en we beide Amsterdammers zijn van dezelfde leeftijd.” Begon Aaf. “Anthon is altijd een kleurrijk figuur geweest in de wereld van ontwerpers en kunstenaars. En dat heeft ook wel te maken met het feit dat hij een hele aparte manier heeft van denken en functioneren. Voor ik besloten had naar de Gerrit Rietveld Academie te gaan, was ik verpleegster. In 1986, toen ik 46 was, begon ik aan de Rietveld Academie. Anthon hoorde dit en zei tegen me: “Aaf, doe die Rietveld niet, kom maar gewoon bij mij, ik leer je het vak.

 Het is ook een lastige man, dus ik dacht ja, als je een nieuw vak wilt gaan leren, dan moet je ook dom kunnen zijn. Als je niet dom mag zijn omdat een ander verwacht dat je het allemaal weet en kent en doet, dan gaat het helemaal niet goed. Dus toen heb ik gezegd; Ik kom wel op je studio werken, maar ik ga wel gewoon naar school.

“. . . Waarschijnlijk kan dat wel als hij al te beschrijven is, ik denk door zijn fotografische kwaliteiten dat je hem zelf ook als een soort foto zou kunnen beschrijven. Als ik hem voor de geest haal, dan zie ik een man met een grote bos wit haar. Een zwarte goede regenjas van Japanse snit. Eigenlijk staat dat voor een soort rotsblok, een eigenwijs rotsblok. Ik denk dat zijn gevoel voor humor hem uit heel veel ingewikkelde situaties heeft gezet. En het is een plastische man, een muzikale danser. Hij ziet in heel veel dingen muziek. En dan zijn dat eigenlijk de ingrediënten waarmee je zo een goede ontwerper wordt. Daar moet je het mee doen”.

 “. . . Anthon Beeke heeft de schoonheid van de naakten heel delicaat behandeld bij de productie van het ‘Blote meisjes alfabet’ van 1969. Er ligt meer nadruk op de vorm, die van de letters. Het naakt valt minder snel op” Zijn liefde voor vrouwen en het veilige gevoel dat hij ze geeft, is duidelijk zichtbaar in het resultaat van het ‘Blote meisjes alfabet’.

De letter T van Anthon Beeke's blote meisjes alfabet gefotografeerd in 1969 en het cijfer 2 gevormd door naakte zwarte mannen van Naked Numbers 2005-2011.

De herwerking van 2011 is in samenwerking met Wim Crouwel geweest. Dit is te herkennen door het gebruik van het typeface ‘The New Alphabet’ in het boek. Dit alfabet is gebaseerd op de opkomende computertechnologie in 1969. Het werd door Wim Crouwel ontwikkeld en gepresenteerd in het kwadraat bladen formaat. Dit komt ook terug bij ‘The Body Type’ waar ze de nummers 1 tot en met 9 in de vorm van naakte zwarte mannen hebben toegevoegd

 “. . . Waar zo een zwarte man voor staat kan je heel makkelijk zo uitvergroten, dat doet hij dus niet [x]. Nu is hij van plan hetzelfde met volumineuze vrouwen te doen, dit is niet heel evident, bij een ‘l’ bijvoorbeeld wordt de vorm ontzettend geaccentueerd. Maar misschien komt hij daar goed uit.

 “. . . Gedurende dezelfde tijd als “the Body Alphabet” was er een culturele revolutie in Amsterdam, ook op het gebied van theater. Deze revolutie heette ‘Aktie Tomaat’[x], zij waren heel erg tegen het traditionele van toneel maken. Toen deze revolutie zijn effect had op toneel, begon je dat ook te zien in het straatbeeld in de vorm van de affiches. Toen deze belemmering was verdwenen en het theater vrij spel had, kon dit ook worden doorgewerkt in de affiches.

Theater-Terzijde-Haarlem AntonBeeke_Zeitgeist

Anthon’s eerste affiche voor een theater was in 1966 voor Theater Terzijde. Sindsdien van 1966 tot 1985 heeft hij de affiches en programma’s voor Zuidelijk Toneel Globe ontworpen [x]. Vanaf 1987 tot ongeveer 2001 bepaalde Anthon het gezicht van Toneelgroep Amsterdam. In overleg met de directeur van Toneelgroep Amsterdam vertaalden ze het toneelbeeld in affiches.
Veel affiches van Toneelgroep Amsterdam bevatten naakt. Dit resulteerde in nog een controverse, aangezien deze affiches overal op straat hingen en dit was destijds erg provocatief.[x]

resolve

“. . . Ik vond het altijd heel erg opvallend dat dit beeld op straat niet beklad is geweest. Aangezien dat best vaak is gedaan ook met ander werk. Hij vond het zelf niet storend, en ergens wel goed dat het een bepaalde reactie opleverde. Maar dus wel opvallend dat dat niet is gebeurd met dat werk, hij vond het wel geestig, het is ook heel discreet ontworpen.”

 ”. . . Ik denk dat Anthon toch op de een of andere manier miraculeus raak heeft geschoten.”

interview Aaf van Essen


Log in
subscribe